Ogrzewanie powietrzne

Czy ogrzewanie domu tylko za pomocą rozprowadzenia ciepłego powietrza jest dobrym pomysłem? Naszym zdaniem odpowiedź jest niejednoznaczna, czyli zależy to od konkretnego budynku.

Pod koniec lat 80-tych panowie Adamson i Feist zadali sobie pytanie, czy możliwe jest wybudowanie domu, w którym niepotrzebny by był klasyczny system grzewczy, a niewielka ilość ciepła potrzebna do jego ogrzania dostarczana by była przez podgrzanie powietrza wentylacyjnego. Z prostych obliczeń cieplnych wyliczyli, że zapotrzebowanie na energię takiego domu nie może być wyższe niż 15 kWh/m2rok. Warunkami brzegowymi tych obliczeń była niewielka ilość powietrza dostarczanego do budynku w celach higienicznej wymiany powietrza, oraz warunek  że powietrze to nie może być cieplejsze niż 50 st. C (w celu uniknięcia zjawiska przypiekania kurzu). Tak określono obowiązujący od tamtego czasu standard budynku pasywnego.
Tak więc klasyczny budynek pasywny może być ogrzany tylko za pomocą małej nagrzewnicy ciepła (typu woda-powietrze lub elektrycznej) umieszczonej w kanale nawiewnym instalacji wentylacyjnej za rekuperatorem. Źródło ciepła może być dowolne i dobierane jest raczej pod kątem produkcji ciepłej wody użytkowej a nie ogrzewania (gdyż zapotrzebowanie na CWU jest dużo większe niż na ciepło do ogrzewania domu).

Eliminacja klasycznego systemu grzewczego pozwala zaoszczędzić niebagatelne kwoty. Co jednak, jeżeli dom jest bardzo zbliżony do standardu budynku pasywnego, ale jednak jego zapotrzebowanie na ciepło jest nieco większe? Domy o zapotrzebowaniu na ciepło rzędu 20, 25 czy 30 kWh/m2rok są stosunkowo proste obecnie do wybudowania i wcale niekoniecznie droższe od tych najczęściej w Polsce budowanych.